هدایت روح القدس در زندگی پیروان مسیح

 پنطیکاست روز نزول روح القدس مبارک باد

در کتاب مقدس نوشته شده است که روح القدس، روح خداست و با خدا یکی می‌باشد. کتاب مقدس به ما می‌آموزد که: پدر خداست، عیسی مسیح خداست، و روح القدس نیز خداست. همچنین اعلام می ‌کند که فقط یک خدا وجود دارد و واحد است.
روح‌القدس، شخص سوم تثلیث اقدس است که خدا او را برای زمان زندگی ما بر زمین عطا کرده است. عیسای مسیح حتی می ‌فرماید که رفتن او به نفع شاگردان است، زیرا روح ‌القدس خواهد آمد. روح‌القدس صرفاً یک نیرو یا احساس نیست، بلکه شخصی زنده است که می‌خواهد ما را رهبری کند، تعلیم دهد، تسلی بخشد و یاری دهد تا در اتحاد و مشارکت با خدا زندگی کنیم. عیسای مسیح میفرماید:
«اما پشتیبان شما یعنی روح مقدس که پدر به نام من به شما خواهد فرستاد، همه چیز را به شما تعلیم خواهد داد و آنچه را که من به شما گفته ام به یاد شما خواهد آورد.»
(یوحنا ۱۴:۲۶)
طبق کتاب‌ مقدس، روح ‌القدس از ازل با خدا حضور داشته و در کار خدا فعال بوده است. بنابراین شناخت او برای زندگی روحانی ایمانداران بسیار ضروری است. روح ‌القدس برای کمک به ما در زندگی زمینی عطا شده است تا در اتحاد با خدا گام برداریم، اما نقش او تنها محدود به این زندگی نیست؛ بلکه در حیات جاودان ما نیز جایگاهی حیاتی دارد.
کتاب‌ مقدس نشان می‌دهد که روح‌ القدس به ما قدرت می‌بخشد، ما را هدایت می‌کند، قلب ‌های ما را دگرگون می‌سازد و ما را قادر می‌گرداند تا از عیسای مسیح پیروی کنیم. او حضور خدا را برای ما نزدیک و قابل درک می‌ سازد و به ما می‌ آموزد که چگونه در زندگی روزمره با خدا قدم برداریم. چنانچه عیسای مسیح میفرماید:
« من از پدر خواهم خواست تا او پشتیبان دیگری به شما بفرستد که تا به ابد با شما بماند»
(یوحنا ۱۴:۱۶)
روح‌ القدس تنها برای لحظات خاص یا تجربه‌های فوق‌العاده نیست، بلکه به‌ طور ویژه برای زندگی روزمره عطا شده است. او به ما کمک می‌کند تا در ایمان رشد کنیم، صدای خدا را تشخیص دهیم و در محبت و حقیقت خدا زندگی کنیم
روح ‌القدس شعله ایمان را در دل انسان روشن می ‌کند و کاری می ‌کند که آتش محبت نسبت به مسیح خاموش نشود.
روح‌ القدس نه تنها در دنیای وسیع بیرونی، یعنی خلقت و فرهنگ، بلکه در دنیای کوچک و درونی هر انسان نیز فعال است. او ایماندار را در طول زندگی، با تمام قوت‌ها و ضعف ‌هایش، هدایت می‌کند

فیض یعنی چه

 واژه فیض که در کتاب مقدس به کار رفته است ترجمه واژه یونانی "چریس" می باشد. "چریس" در یونانی یعنی "لطف آزادانه به شخصی نالایق". در کتاب مقدس نیز به معنای " لطف خدا به افرادی نالایق " است. بسیاری از مردم فیض و اعمال را با هم اشتباه می گیرند، بسیار مهم است که درک صحیحی از معنای واژه "فیض" داشته باشیم.

فیض و اعمال دو چیز کاملاً متفاوتند.
رومیان 4: 4 می گوید:
" امّا کسي که کار مي‌کند، مزدش حق او شمرده مي‌شود، نه هديه. "
این آیه می گوید وقتی کسی برای چیزی کار می کند، آن چیز که در ازای کار دریافت می شود، پاداش اوست. واز روی فیض و به عنوان هدیه به او داده نشده است. زیرا که شخص برای آن کار کرده است و مستحق آن است. وقتی کلام خدا می گوید که چیزی از روی فیض به ما داده شده است به این معناست که آن چیز به عنوان هدیه داده شده است. نمیشود چیزی هم از طریق اعمال هم فیض حاصل شود.
سختی فهم و قبول این موضوع باعث شده تا بسیاری از مسیحیان در تلاش بدست آوردن همان چیزی باشند که از پیش آنرا دارند.
رومیان 11: 6 می خوانیم:
" امّا اگر از راه فيض باشد، ديگر بر پايه اعمال نيست؛ وگرنه( از طریق اعمال) فيض ديگر فيض نيست. "
باید بدانیم که کلام خدا چیزی را می گوید که منظورش است و منظورش هم همانی است که می گوید. این بخاطر عدم قبول موضوع از سوی ماست که همه چیز عجیب به نظر می رسد، هدیه پاداش تعبیر می شود و فیض با اعمال اشتباه گرفته می شود. ما با این ایده قبلی به سراغ کلام می رویم که باید کاری کنیم تا موقعیتی خوب در پیشگاه خدا داشته باشیم و وقتی می بینیم که کلام خدا می گوید موقعیت خوب در پیشگاه خدا از طریق فیض و دستاورد های عیسی مسیح و طبق ایمانمان داده می شود، آن وقت است که به شک می افتیم که چه چیز در رابطه با کلام خدا اشتباه است. در صورتی که باید سوال کنیم که چه چیز در رابطه با پیش فرض های ما غلط است. همیشه باید بدون ذهنیت های قبلی به سراغ کلام خدا بروید. باید با این نیت به سمت کلام خدا بروید که افکار خود را با آن مطابقت بدهید و نه کلام را با افکار خود.
حال آیا این بدین معناست که خدا نمیخواهد که ما اعمال نیک انجام دهیم؟ حاشا ! در حقیقت او ما را برای انجام اعمال نیک آفرید و آن اعمال را هم برای ما فراهم کرده است. (افسسیان 2: 10 ). اما چیزی که می خواهم در اینجا مورد تأکید قرار دهم این است که ما در ایمان مسیحی از ابتدا پارسا و نجات یافته ایم و همین که در همنشینی با خدا رشد می کنیم، اعمال نیکو به عنوان ثمره این همنشینی ظاهر می شوند. این اعمال هم اعمالی نیستند که ما در نظر گرفته باشیم تا برای خدا انجام دهیم، بلکه اعمالی که "خدا برای ما مهیا کرده است" ( افسسیان 2: 10). بسیار مهم است که شروع ایمان مسیحی را بدانید. اگر در ایمانتان شروع به انجام کارهای نیک کنید تا در نظر خدا جایگاهی پیدا کنید، آنوقت است که راه را به خطا رفته اید. در اینصورت همواره با محکومیت روبرو خواهید شد. دلیل هم این است که شما سعی دارید پارسایی را از طریق اعمال کسب کنید که امری محال است. اما اگر این را بدانید که بخاطر کار خداوندمان عیسی مسیح و ایمان ما به اوست که ما با پارسایی و نجات ایمانمان را آغاز کرده و همه اینها به عنوان هدیه ( از طریق فیض ) به ما داده شده است، آن وقت است که می توانید در ایمان به پیش رفته و اعمال نیکویی که خدا برایتان مهیا کرده است را به انجام رسانید. در این صورت است که دیگر اعمال نیکو مقصود رابطه تان با خدا نیست بلکه ثمرات این رابطه است. و صد البته که خدا می خواهد که ما ثمرات بیشتری به درگاه او بیاوریم. همانطور که عیسی مسیح در یوحنا 15:8 می فرماید:
" جلال پدر من در اين است که شما ميوه بسيار آوريد؛ و اين‌‌گونه شاگرد من خواهيد شد. "
افسسیان 8-10:2رابطه فیض و اعمال رابه خوبی شرح می دهد:
زیرا به فيض و از راه ايمان نجات يافته‌ايد - و اين از خودتان نيست، بلکه عطاي خداست - و نه از اعمال، تا هيچ‌کس نتواند به خود ببالد. زيرا ساخته دست خداييم، و در مسيحْ عيسي آفريده شده‌ايم تا کارهاي نيک انجام دهيم، کارهايي که خدا از پيش مهيا کرد تا در آنها گام برداريم.
نجات از توسط فیض و از طریق ایمان حاصل می شود. نجات از اعمال نیست! باید به پیش رفته و چیزهایی را که خدا برای ما مهیا کرده است را بطلبیم و بیابیم و ثمراتمان را به حضور خداوند ببریم. یعقوب می گوید "ایمان بدون عمل مرده است" (یعقوب 2: 26). ثمرات زندگیمان نشان می دهد که ایمانمان، ایمانی حقیقی و زنده است و یا غیرحقیقی و مرده. افسسیان 5: 8 و 10-11 ما را تشویق کرده می گوید:
" شما زماني تاريکي بوديد، امّا اکنون در خداوندْ نور هستيد. پس همچون فرزندان نور رفتار کنيد. ... بسنجيد که مايه خشنودي خداوند چيست. در کارهاي بي‌ثمر تاريکي سهيم نشويد، بلکه آنها را افشا کنيد.

دوشنبه سفید یا دوشنبه پنطیکاست

دوشنبه سفید (Whit Monday) که با نام دوشنبه پنطیکاست (Pentecost Monday) نیز شناخته می‌شود، یکی از روزهای مهم در تقویم مسیحی است که درست یک روز پس از «یکشنبه پنطیکاست» جشن گرفته می‌شود.

▪️معنا و ریشه:
نام «سفید» (Whit) از واژه انگلیسی قدیمی «White» گرفته شده است. این نام‌گذاری به سنت تعمید یافتن افراد (به‌ویژه نوکیشان) در روز پنطیکاست بازمی‌گردد که به نشانه پاکی و تقدس، لباس‌های سفید بر تن می‌کردند.

▪️اهمیت الهیاتی:
مسیحیان در این روز، نزول «روح‌القدس» بر حواریون مسیح را گرامی می‌دارند. بر اساس متون مقدس، پنجاه روز پس از رستاخیز مسیح، روح‌القدس بر پیروان او نازل شد و به آنان قدرت داد تا پیام مسیحیت را در سراسر جهان منتشر کنند؛ رویدادی که از آن به عنوان «تولد کلیسا» یاد می‌شود.

▪️یک روز تعطیل رسمی:
اگرچه دوشنبه سفید در بسیاری از کشورهای جهان یک مناسبت مذهبی است، اما در کشورهایی مانند آلمان، اتریش، بلژیک، فرانسه و برخی مناطق دیگر، به عنوان یک تعطیل رسمی عمومی شناخته می‌شود. در این کشورها، بسیاری از کسب‌وکارها، ادارات و مدارس تعطیل هستند و مردم از این فرصت برای گردهمایی‌های خانوادگی و گردش در طبیعت استفاده می‌کنند.

▪️سنت‌های محلی:
در نقاط مختلف اروپا، آیین‌های خاصی برای این روز وجود دارد. به عنوان مثال، در برخی مناطق، مراسم‌های رژه سنتی، تزیین خانه‌ها با شاخه‌های سبز درختان (نماد روح و حیات) و حتی مسابقات اسب‌دوانی یا گاو‌بازی‌های نمایشی برگزار می‌شود.

 

آنقدر كه خدا مشتاق ماست، باشد که ما نیز مشتاق خدا، مشتاق زندگی و مشتاق همدیگر باشیم.

از داوود مرد خدا، در كتاب مقدس مى خوانيم؛ 

چون به آسمان هاى تو مى نگرم، اى خدا كه صَنعتِ انگشتان توست، به ماه و ستاره گان كه تو برقرار داشته اى، ميگويم : انسان چيست؟ كه در انديشه اش باشى و بنى آدم كه به او روى نمايى.

خدايى با اين عظمت، كه از درك و تصور من و تو خارج است، او در فكر ماست و مشتاق ماست.

اين جمله را حتما خوب مى شناسيد، حوصله ندارم.

خيلى وقت ها، ما هم ميگوييم حوصله ندارم، امان از آن زندگى كه روى حوصله بچرخد.

اگر خدا از كارهاى ما حوصله اش سر مى رفت و اشتياقش را از دست مى داد، چه ميشد؟ 

چطور نجات پيدا ميكرديم؟ 

فرصت هاى زيادِ ما براى بازگشت به سوى خدا به خاطر اشتياقى است كه خدا به ما دارد.

دوست عزيز، خدا را شكر كه خدا تا آخر براى ما اشتياق دارد، بيا من و تو هم با انديشه ها و نيكويى هاى خدا زندگى كنيم و تا آخر با اشتياق نزد خدا بمانيم و اين سَفر را طى كنيم و به نام عيسى مسيح بهترين ها را از خداوند دريافت كنيم.

"زيرا خدا جهان را آنقدر محبت كرد كه پسر يگانه خود را داد تا هر كه به او ايمان آورد هلاك نگردد، بلكه حيات جاويدان يابد."

يوحنا ٣:١٦

" اهميت دعاى شخصى "

 در رساله يعقوب فصل ٥ آيه ١٣ ميخوانيم كه؛ “اگر کسی از شما در "مشکل" است، دعا کند؛ اگر کسی شاد است، سرود حمد بخواند.”

عزيزانم، شما اگر اكنون در مشكل هستيد ميبايست دعا كنيد. در نظر داشته باشيد كه اين آيه نميگويد، كه به شبان و يا دوستان خود بگوييد برايتان دعا كنند! بلكه ميگويد شما خودتان بايد دعا كنيد. 

اغلب اوقات ما بدنبال اين هستيم كه مشكل خود را با كمك طلبيدن از ديگران و دعاى آنان سريعاً بر طرف كنيم.

البته اين كار اشتباه نيست، اما شما زمانى پيروزى نهايى را بطور كامل تجربه خواهيد كه خودتان دعا كنيد. 

دعاى شما، يك كليد حياتى در همه امور؛ زندگى شخصى تان، كمك به ديگران و خدمات شما ميباشد.

زمانهائى كه در مشكل قرار ميگيريد، چالشهاى شخصى همچون؛ روحانى، ازدواج، نيازهاى اقتصادى، روابط با ديگران، تحصيلى، جفاها و... اين دعاى شخص خود شماست كه بيش از همه چيز اهميت دارد.

امروزه كليساى فارسى زبان نياز دارد كه در دعا بيشتر پيشرفت كند.

آنچه كه در سالهاى نه چندان دور آغاز نهضت پنطيكاست در ايران وجود داشت.

پدران كليسا كسانى بودند كه دعا را در رأس همه چيز قرار داده بودند. 

ببينيد، اگر شخص ديگرى براى شما دعا كند، شايد آن مشكل حل شود و شما براى مدتى از كسب آن موفقعيت شاد باشيد، اما وقتى شما خود را در دعا تربيت كرده و فرهنگ دعا را در خود پرورش دهيد بدن معنا كه در همه اوقات دعا كنيد پاسخ دايمى را تجربه خواهيد كرد. 

خواهيد آموخت وقتى كه مشكلات زندگى بسراغ شما ميآيند چگونه به درگاه پدر آسمانى تان رفته مسئلت خود را بيان كنيد. 

دوستان، اگر شما عيسى مسيح را بعنوان خداوند خود اعلان كرده ايد، شما به تخت فيض خداى قادر مطلق دسترسى داريد.

او راه حل هر مشكل زندگى شما را ميداند، و منتظر شما ميباشد كه به نزد او برويد تا يارى تان دهد.

شخصاً، امروز به حضور خدا برويد و درخواست دعايتان را به خداى پرا از شفقت إبراز كنيد.

او وفادار است.

مزمور پنجم

“آه ای خداوند، به سخنانم گوش فرا ده و ناله‌ام را ملاحظه فرما. ای پادشاهم و ای خدایم، به صدای فریادم توجه کن، زیرا به تو دعا می‌کنم. 

خداوندا، صبحگاهان صدای مرا می‌شنوی؛ بامدادان، استدعایم را به حضورت می‌آرایم و انتظار می‌کشم.

تو خدایی نیستی که از شرارت لذت ببری؛ بدی نزد تو میهمان نتواند شد.

خودستایان در برابر دیدگانت نتوانند ایستاد؛ تو از همۀ بدکاران نفرت می‌کنی. تو دروغگویان را هلاک می‌سازی.

خداوند از اشخاص خون‌ریز و فریبکار کراهت دارد. اما من از کثرت محبت تو به خانه‌ات در خواهم آمد و در حیرت از تو، به سوی معبد مقدست پرستش خواهم کرد

خداوندا، به سبب دشمنانم مرا در طریق درست خود رهبری فرما و راه خود را پیش روی من راست گردان.

زیرا که حقیقت بر زبانشان نیست و در باطنشان تباهی است و بس. گلویشان گوری است گشاده، و زبان خود را چرب می‌کنند.

خدایا، ایشان را تقصیرکار بشمار، باشد که به سبب مشورتهای خود بیفتند؛ به سبب کثرت نافرمانیهایشان دورشان افکن، زیرا که بر تو شوریده‌اند.

اما آنان که به تو پناه می‌آورند جملگی شادمان شوند و جاودانه بانگ شادی برآورند.

زیر سایۀ خود محفوظشان بدار تا دوستداران نام تو در تو وجد کنند. زیرا تو، خداوندا، پارسایان را برکت می‌دهی و آنان را با لطف خود چون سپر احاطه می‌کنی.”

یکی شدن با خداوند

 با خداوند متحد شده و یک روح گشته ایم

درک تفاوت میان روح و نفس انسان از اهمیت بسیاری برخوردار است. نفس انسان نیست که به خداوند می پیوندد بلکه این روح اوست . زیرا روح است که برای پیوستن به خداوند خلق شده است و در واقع روح انسان بدون پیوستن به خداوند نمی تواند زنده بماند.در نتیجه تبدیلی که در زمان تولد تازه رخ می دهد یک ایماندار می تواند به خداوند بپیوندد. 

اجازه دهید ۳ توضیح ساده از عمل کرد روح ،.نفس وجسم داشته باشیم. 

روح در واقع خدا آگاه است ، نفس خود آگاه و جسم جهان آگاه است. از طریق روح خود می توانیم از خداوند آگاهی داشته باشیم.از طریق نفس مان از خود آگاهی داریم و از طریق بدن و حواس مان با دنیای اطراف ارتباط ایجاد می کنیم. زمانی که روح انسان یک بار دیگر به خداوند می پیوندد، روح او که دوباره متولد شده تبدیل به یک چراغ می شود . چراغی که پر از روح القدس است باعث می شود طبیعت درونی یک انسان که تا آن موقع تاریک و با خداوند بیگانه بوده روشن شود.باید به یاد داشته باشیم که زمان نگارش کتاب مقدس سوخت چراغ ها روغن زیتون بود و روغن زیتون نمادی از روح القدس است

” روح آدمی چراغ خداوند است که اعماق وجود او را می کاود . ” ( امثال ۲۷:۲۰

زمانی که روح انسان برای پیوستن به خداوند گشاده می گردد روح القدس آمده و آن چراغ را پر می سازد.در آن زمان چراغ درونی انسان یعنی روح او روشن می گردد و باعث می شود که نور آن سراسر دنیای درونی او را روشن بگرداند و او در تاریکی نماند

خداوندا از تو متشکرم که مرا به خود پیوند داده ای. 

اعلام می کنم که در پیوستن با خداوند و از طریق روشنگری که روح القدس در من انجام می دهد من دیگر در تاریکی نیستم. اعلام می کنم که به خداوند پیوستم و با او در روح یک گشته ام.

حکمتِ انسانی یا خدایی

 امثال ۱: ۳۲ – ۳۳

  ۳۲ زیرا سرکشی احمقان، ایشان را خواهد کشت و بی خیالی نادانان آنها را از پای در خواهد آورد.   

۳۳ ولی همه کسانی که به من گوش دهند، از هیچ بلایی نخواهند ترسید و در امنیت زندگی خواهند کرد.»

مهربان دوست ، در هر روز زندگی، هر کدام از ما با مسائل، چالش‌ها و شرایطی روبرو می‌‌شویم که مجبوریم برای حل آنها تصمیم بگیریم. 

حال سوال اینجاست که؛

"چطور ما می‌‌توانیم تشخیص دهیم که تصمیمِ اتخاذ شدهٔ ما، ریشه در حکمتِ انسانی خودمان دارد یا که حکمتی است از جانب خدا؟"

برای پاسخ به این سوال، در نظر بگیرید که حکمتِ انسانی هر کس؛ در محدودهٔ درک، دانش و تجربهٔ محدودِ انسانی وی نیز قادر به تصمیم گیری می‌‌باشد.

حکمتِ انسانی هر شخص، آن تصمیماتی را اتخاذ می‌‌کند و آن اعمالی را انجام می‌‌دهد که برایش طبیعی هستند. 

بدین معنی که، حکمتِ انسانی ما، همیشه میل به گرایش به سیر کردن و راضی نگاه داشتنِ خواسته‌ها و احساساتِ انسانی ما دارد، و به طریقی سعی در آرام سازی غرورمان.

حکمتِ انسانی ما، 

نمی تواند از طبیعتِ محدود و و گناهکارِ ماهیت خود فراتر رود.

در نتیجه، تصمیماتِ اتخاذ شده، در پیروی از درک، دانش و تجربه‌های انسانیمان، معمولاً نتیجهٔ مخربی بدنبال دارند. 

اما حکمتِ خدایی، 

تصمیماتی را اتخاذ می‌‌کند و اعمالی را انجام می‌‌دهد که "روح القدس" ما را ملزم به انجامشان می‌‌گرداند.

همراه هان گرامی ، 

تصمیماتِ اتخاذ شده و اعمال انجام شدهٔ ما توسط هدایت روح القدس، "همیشه رضایت خداوند و برکت ما را بدنبال خواهند داشت!"

دقت بفرمأیید - 

وقتی ما فروتنانه اجازه می‌‌دهیم تا خداوند ما را در اتخاذِ تصمیماتمان هدایت کند، آنگاه توانأیی ما درروابطمان با دیگران - گفت و شنود با دیگران - فهمیدنِ دیگران - خلاقیت و واکنش‌های خداپسندانه نیز بسیار بالاتر خواهد رفت. 

دوست خوبم، 

در این قسمت از این تعلیم کوتاه تحت عنوانِ ، "حکمتِ انسانی یا حکمتِ خدأیی" به شناختِ ویژه گی‌های حکمت خدأیی می‌‌پردازم. 

خلوص یا اصالت: 

حکمتِ خدایی - در ما رفتاری خلوصانه، با اصالت و خداپسندانه بوجود می‌‌آورد.

رفتار و مرامی که اطاعت از عیسی مسیح و جلالِ نام او در مرکزیت همه چیز قرار دارد.

آرامش:  

حکمتِ خدایی - موجبِ آرامش ما می‌‌گردد و بین ما و دیگران صلح و دوستی برقرار می‌‌سازد.

  اشتیاق خدمت به دیگران:  

حکمتِ خدایی - در ما روحی فروتن بوجود می‌‌آورد، تا به خواستِ دیگران نسبت به خواستِ خودمان حق تقدم داده و مشتاقِ خدمت و محبتِ به آنها باشیم.

  عدالت:  

حکمتِ خدایی - عدالت و انصاف را در ما فعال می‌‌سازد و ما را از تبعیض قائل شدن و جانبداری نا حق از دیگران مانع می‌‌گردد.

صداقت:  

حکمت خدایی - موجب اتخاذِ تصمیماتِ صادقانه توسط ما می‌‌شود.

اعتماد به نفس:  

حکمتِ خدأیی - موجب افزایش اعتماد به نفس ما می‌‌شود، چون که قدرت خدا در ما عمل می‌‌کند.

مهربان دوست،

حکمت خدأیی، همیشه ما را ترغیب به گذشتن از خود - اعتماد به خدا و اطاعت از روح القدسِ در ما دارد، تا خواستِ مقدّس خدا را، پیروزمندانه در زندگی‌های شخصی و همینطور این جهان به انجام رسانیم. 

بنابر این، خودتان را کاملاً به خداوندِ دانای مطلق تقدیم کنید تا او بتواند با تصمیماتِ اتخاذ شده شما تحتِ هدایت خود، نه تنها شما را در چار چوبِ ارادهٔ مقدسش روزانه به کار برد، بلکه دیگران را نیز برکت دهد.