میوه آرامی چیست ؟

الف - آرامش ، نتیجه حضور خدا در زندگی ماست ، یعنی حتي در سختترين لحظات و فشارها، در سلامتی فکر و آسایش خاطر قرار گرفتن.
ب - وقتی تولد دوباره می یابیم، دیگر از خدا جدا شده نیستیم . نزاع و دشمنی های دیرینه از جانمان بیرون رفته، آرامش جایگزین آن میشود.
ج - حضور آرامش در قلب ما بزرگترین ابزار خدا براي هدایت ما میشود. اگر خدا با مسیر زندگی ما خوشنود باشد ، آرامش او با ماست .
وقتی در مسیر اشتباه هستیم پریشانی را در روح خود حس میکنیم. این همانند زنگ خطریست از سوی خدا . با دنبال کردن آرامش خدا ، مقصود زندگی خود را به کمال میرسانیم. 
د - در مقام یک ايماندار مسیحی ، مسئولیم آرامش مسيح را به هر مکان و موقعیتی که در آن قرار میگیریم منتقل و منعكس كنيم.
یوحنا باب ۱۴ آیه ۲۷
افسسیان باب ۲ آیه ۱۴
رومیان باب ۸ آیه ۶
اول پطرس باب ۳ آیه ۱۰-۱۲
کولسیان باب ۳ آیه ۱۵
فیلیپیان باب ۴ آیه ۷
عبرانیان باب ۱۲ آیه ۱۴
رومیان باب ۱۲ آیه ۱۸
رومیان باب ۱۴ آیه ۱۹
افسسیان باب ۴ آیه ۳

عهد جديد

"خداوند می‌گوید: اینک ایامی می‌آید که با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا عهد تازه‌ای خواهم بست... شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و آن را بر دل ایشان خواهم نوشت. ارميا٣١: ٣١،٣٣
وقتيكه خداوند در صحراى سينا با قوم بنى اسرائيل عهد بست، به ايشان فرمود، "اکنون اگر آواز مرا فی الحقیقه بشنوید، و عهد مرا نگاه دارید، همانا خزانه خاص من از جمیع قومها خواهید بود" (خروج١٩: ٥). اما متأسفانه اسرائيليها قدرت اطاعت از عهد عتيق خداوند را نداشتند. آنها همانند سایر انسانها ذات نفسانى و گناه آلود داشتند. عهد عتيق فيض خداوند را به همراه نداشت تا به آنها توانايى اطاعت کردن از خدا را ببخشد. شريعت عهد عتيق فقط گناهان مردم را نمايان مى كرد و به آنها خاطر نشان می کرد که شریعت خدا را زیر پا گذاشته، علیه خداوند گناه کرده اند. 
در ارميا ٣١ خداوند وعده عهد جديد را به بنى اسرائيل داد تا بتوانند با کمک آن همراه با اطاعت از خدا زندگى كنند. خداوند به يهوديان وعده داد كه در عهد جديد، شريعت خود را در باطن ايشان قرار دهد و در دل ايشان بنويسد. "نه به مرکب بلکه به روح خدای حی، نه بر الواح سنگ، بلکه بر الواح گوشتی دل" (دوم قرنتيان٣:٣). خداوند این کار را کرد تا یهودیان همانند داود بگويند، "در بجا آوردن اراده تو‌ ای خدای من رغبت می‌دارم و شریعت تو در اندرون دل من است" (مزامير٤٠: ٨).
 اما عهد جدید پر از فیض و راستی است که باعث زنده شدن انسان می شود. "که او ما را هم کفایت داد تا عهد جدید را خادم شویم، نه حرف را بلکه روح را، زیرا که حرف می کشد لیکن روح زنده می کند" (دوم قرنتیان3: 6). عیسی مسیح با خون خود با تمامی انسانها عهد بست تا گناهان آنها را ببخشد و آنها را از مردگان زنده کرده، حیات جاودان به ایشان ببخشد. "و پیاله را گرفته، شکر نمود و بدیشان داده، گفت: همه شما از این بنوشید، زیرا که این است خون من در عهد جدید که در راه بسیاری بجهت آمرزش گناهان ریخته می شود." متی26: 27-28
خدایا تو را شکر می کنم که بوسیله ریخته شدن خون عیسی مسیح برای گناهان، با ما عهد جدید بستی تا نه تنها گناهان ما را ببخشی بلکه ما را به عنوان فرزندان خود نیز قبول کرده، وارد حیات جاودانی در بهشت کنی. در نام عیسی مسیح، آمین

معنی واژه پرستش

واژۀ پرستش به‌معنای ابراز تشکر و قدرشناسی قلبی است. در عهدعتیق پرستش در قالب "حمد و ثنا"، "عرض حال"، "تقدیم قربانی"، "نذر کردن" (نه به‌معنای معامله با خدا بلکه ابرازِ عملی تشکر) و "کلاً تقدیم خود"، بیان می‌شد. عهدعتیق به‌کرات بر لزوم پرستشی تأکید می‌ورزید که در آن برگزاری مراسم و آیین جایگزین حالت وجودی شخصی نگردد. اگر فرد صادقانه با تمام قلب خود در حضور خدا حاضر نمی‌شد، پرستش او مقبول نبود (مزمور ۴۰:‏۶-۸؛ عاموس ۵:‏۲۱-۲۴). در واقع پرستش، پاسخ انسان به عملکرد سرشار از فیض و رحمت خداست.
پرستش واکنش انسان به کنش خداست (عبرانیان ۱۳:‏۱۵ و انجیل مرقس ۱۰:‏۴۵) و هر چه این واکنش آگاهانه‌تر صورت گیرد، پرستش با محتواتر می‌گردد. عهدجدید نیز به‌صراحت تقدیم همۀ وجود و زندگی خود به خدا را پرستش قلمداد می‌کند (رومیان ۱۲:‏۱). به یک معنا، عملکرد غیر از آن در نقطۀ مقابل پرستش قرار می‌گیرد. عهدجدید نیز همچون عهدعتیق پرستشی که ما را نسبت به نیازهای نیازمندان بی‌تفاوت می‌کند، مزمت می‌نماید چرا که ابراز لطف و محبت به خدا می‌باید در خود شخص چنین رویکردهایی را نسبت به دیگران ایجاد کند.

فرق مذهب و مسیحیت چیست؟

مسیحیت چنانکه بعضی می‌پندارند مذهب نیست، بلکه تنها راه و رابطۀ بین خدا و انسان است، که از خود خدا شروع می‌شود و به خود خدا می‌رسد.  در مذهب، انسان می‌خواهد با اجرای قوانینی چند به خدا برسد، ولی می‌دانیم که این کار امکان پذیر نیست.  در مسیحیت خدا به سوی انسان می‌آید و انسان هیچ نقشی در برقراری رابطه با خدا ندارد جز اینکه به آنچه دربارۀ این رابطه در کتاب مقدس بر دنیا مکشوف شده است ایمان بیاورد.  می‌دانیم این ایمان به خاطر مسیح به ما عطا می‌شود (فیلیپیان ۱ :۲۹) و از ما سرچشمه نمی‌گیرد

جلال آینده

18در نظر من، رنجهای زمان حاضر در قیاس با جلالی که در ما آشکار خواهد شد، هیچ است. 19زیرا خلقت با اشتیاق تمام در انتظار ظهور پسران خداست. 20زیرا خلقت تسلیم بطالت شد، نه به خواست خود، بلکه به ارادۀ او که آن را تسلیم کرد، با این امید که 21خودِ خلقت نیز از بندگی فساد رهایی خواهد یافت و در آزادی پرجلال فرزندان خدا سهیم خواهد شد.
22ما می‌دانیم که تمام خلقت تا هم‌اکنون از دردی همچون درد زایمان می‌نالد. 23و نه تنها خلقت،بلکه خود ما نیز که از نوبر روح برخورداریم، در درون خویش ناله برمی‌آوریم، در همان حال که مشتاقانه در انتظار پسرخواندگی، یعنی رهایی بدنهای خویش هستیم. 24زیرا با همین امید نجات یافتیم. امّا امیدی که به دست آمد، دیگر امید نیست. چگونه کسی می‌تواند به امید چیزی باشد که آن را یافته است؟ 25امّا اگر به چیزی امیدواریم که هنوز ندیده‌ایم، بردبارانه انتظارش را می‌کشیم.
26و روح نیز در ضعف ما به یاری‌مان می‌آید، زیرا نمی‌دانیم چگونه باید دعا کنیم. امّا روح با ناله‌هایی بیان‌ناشدنی، برای ما شفاعت می‌کند.
 رومیان 8

تقدیس یعنی چه؟

تقدیس عمل جدا ساختن یا وقف نمودن یک شخص یا یک شی برای خدمت به خداوند است. وقتی کسی یا چیزی برای خداوند تقدیس می‌شود، بدین مفهوم است که آن شخص یا آن چیز کاملا تحویل خداوند می‌گردد تا برای انجام امور خداوند مورد استفاده قرار گیرد.
تقدیس همچنین به مفهوم ” مقدّس ساختن“ و ” درخور ساختن“ است (فهرست لغات: قدّوسیت مشاهده شود). خداوند در عهد قدیم مراسم تقدیس را فراهم آورد که به موجب آن افراد و اشیا می‌توانستند مقدّس شده و بدینسان درخور و مناسب خدمت در معبد شوند (خروج ۲۹: ۱-۹ و تفسیر آن مشاهده شود).
گرچه تقدیس حقیقی امری ظاهری و مذهبی نیست. تقدیس حقیقی حاکی از طهارت باطنی، و پاکی درونی و قلبی یک شخص است. این کار صرفا فقط بوسیله روح خود خداوند یعنی روح‌القدس امکان پذیر است؛ اینک کل تقدیس برای مسیحیان کاملا باطنی و روحانی بوده که بوسیله روح‌القدس به مرحله انجام می‌رسد.

منبع: رازگاه

پطرس Peter

  لغت فوق به معنای « صخره » می باشد.

اطلاعات در مورد پطرس، بطور کلی در چهار کتاب اناجیل، اعمال باب ۱ تا ۱۵، در غلاطیان ۱ و ۲ ، و در دو رساله پطرس، دیده می شود.

پِطرُس شخصی یهودی بود که نام اصلی وی شمعون (در زبان یونانی سیمون) به معنای “ شنوا ” می باشد. نام پدر او یونا و و نام برادرش اندریاس که از شاگردان یحیی تعمید دهنده بود. وی ساکن بیت صیدا در شمال دریاچه جلیل بود و شغل وی ماهیگیری و با برادرش اندریاس و با یعقوب‌ و یوحنا پسران‌ زبدی ، شریک بوده.

پطرس از پیروان یحیی تعمید دهنده بود. عیسی نام وی را به کیفا که ترجمه آن پطرس می باشد، تغییر داد. پیتِر یا کیفا از اسامی آرامی است که در زبان یونانی قدیم پِطرُس نامیده می شده است، و تمامی آنها به معنای “ صخره ” می باشد. 
داستان زندگی پطرس به دو دوره تقسیم می شود. اولین دوره از زمان خوانده شدن وی به شاگردی تا عروج عیسی به آسمان، و دومین دوره پس از عروج عیسی و شامل خدمات زمینی وی می باشد.
۱- اولین دوره شامل وقایعی است که قبل از به صلیب کشیدن مسیح و اتفاقات بعد از آن می باشد.

پطرس اولین شاگرد از دوازده شاگرد عیسای مسیح بوده است. وی و سایر شاگردان پس از بازگشت از میهمانی عروسی در قانای جلیل، به عیسی ایمان آوردند. او عیسی را، مسیح پسر خدای زنده خواند و عیسی کلیدهای ملکوت آسمان را به وی سپرد. پطرس یکی از سه شاگردی بود که توسط عیسی به بالای تپه ای برده شد و او حضور الیاس و موسی را با مسیح دید. 
پطرس و یوحنا مامور تدارک شام فصح ( شام آخر ) گردیند. پطرس یکی از کسانی بود که عیسی با خود به باغ جتسیمانی برد. عیسای مسیح برای وی دعا کرد تا ایمانش توسط شیطان تلف نشود و به وی گفت قبل از بانگ خروس سه بار وی را انکار خواهد کرد. زمانیکه عیسی را دستگیر می کردند، پطرس به حمایت از عیسی، شمشیر کشیده و گوش یکی از سربازان را قطع کرد و مسیح وی را مورد نکوهش قرار داد.
در هنگامی که عیسی را سران قوم یهود بازخواست می کردند، وی سه بار قبل از خواندن خروس، دوستی با عیسی را انکار کرد و سپس به گوشه ای رفت و گریست.
دیگر از پطرس تا رستاخیز مسیح از مردگان چیزی دیده نمی شود. فرشته ای که خبر برخاستن مسیح از مردگان را به زنان گفت، بطور ویژه از پطرس نام می برد.
پطرس و یوحنا اولین کسانی بودند که مریم مجدلیه پس از آنکه سنگ قبر را در جایش ندید، به آنان اطلاع داد، و پطرس اولین نفری بود که وارد قبر شده و کفن را باز شده دید و از عیسی هیچ خبری نبود. وی عیسی را قبل از سایر شاگردان زنده دید. فردای آنروز عیسی‌ باز در کناره‌ دریای‌ طبریه‌، در بین شاگردان حضور پیدا کرد و پس از معجزه صید ماهی، پطرس اولین کسی بود که به او خوش آمد گفت، و بعد از خوردن صبحانه، عیسی سه بار از پطرس پرسید: “ای‌ شمعون‌، پسر یونا، آیا مرا بیشتر از اینها محبت‌ می‌نمایی‌؟” و پطرس جواب داد بلی خداوندا، تو می‌دانی‌ که‌ تو را دوست‌ می‌دارم‌ و پیمان خود را در پیروی از عیسی تا مرگ استوار ساخت.
۲- دومین دوران زندگی پطرس از عروج مسیح تا تغییر و تبدیل پولس بصورتی خلاصه بازگو می شود.
در روز پنطیکاست به سبب سخنرانی پطرس، که پر از روح القدس بود، تعداد زیادی به مسیح ایمان آوردند.
پطرس مدت زمانی نیز در انطاکیه به فعالیت پرداخت و در شورایی که در اورشلیم جهت ختنه شدن غیر یهودیانی که ایمان آورده بودند، شرکت و بر علیه این عقیده سخنرانی کرد و در این جلسه پولس را نیز ملاقات نمود.
در مورد مرگ وی در کتاب مقدس هیچ چیزی گفته نشده است.گفته می شود که وی در سال ۶۷ بعد از میلاد در سن ۷۵ سالگی در رُم به شهادت رسیده است. مرگ وی را به گفتار مسیح در یوحنا باب ۲۱ آیه ۱۸ و ۱۹ تشبیه می کنند. در زمان نرون به مرگ بوسیله صلیب محکوم شد، ولی بنا به درخواست خودش، او را بصورت وارونه مصلوب کردند، چون خود را کوچکتر از آن می دانست که همانند مسیح مصلوب شود. اما در کتاب مقدس در این باره و مرگ وی چیزی گفته نشده است.
نام وی در اول لیست شاگردان مسیح آمده، و او سخنران آنان برای عموم مردم بوده است. او امیدوار، دلیر، مطمئن، با جرات، رک گو، عمل کننده، پر انرژی، قوی، پر قوت، با محبت و پر از ایمان به استاد خود تا جایی که مصلوب گردید، بوده است. وی دارای سرشت و طبیعت اخلاقی عجیب و ناهماهنگی بود، گاهی اوقات او را عجول و بی پروا می بینیم، که خود را جلو می انداخته است. اما بعدها با فیض خداوند، او بر این نقایص پیروز شده و وارد فروتنی و تواضع و ملایمتی بسیار زیبا می شود.
دو رساله توسط پطرس در اواخر زندگیش نوشته شده است. این رسالات بویژه برای یهودیانی که مسیحی شده بودند و در شهرهای مختلفی در آسیای صغیر پراکنده و زندگی می کردند، نوشته شده است.

نماد پطرس دو کلید بصورت ضربدر و یک صلیب وارونه می باشد، که معمولا روی تصویر یک سِپر کشیده می شود.
تصویر کلید به واسطه آن است که پس از آنکه پطرس به عیسی پاسخ داد که او مسیح، پسر خدای زنده است. عیسی کلیدهای ملکوت آسمان را به وی سپرد.
تصویر صلیب وارونه، نمادی از به شهادت رسیدن پطرس است، که به خاطر تقاضای خودش به صورت وارونه به صلیب کشیده شد.
بیست و نهم ماه ژوئن (June) هر سال، روزی است که برای یادبود پطرس، اختصاص یافته است.