هرگاه لازم باشد جان خود را در راه تو مي دهم.”
او چند ساعت بعد در باغ جتسيمانی در حين دعاى مسيح خوابيد.
چند ساعت بعد در حين دستگيری مسيح شمشير كشيد.
چند ساعت بعد در حين محاكمه مسيح او را انكار كرد.
چندساعت بعد در حين بردن مسيح فرار كرد.
چند روز بعد از قيام مسيح هم رفت دنبال شغل و زندگى سابقش.
فاصله ادعاهاى پطرس با ترك باورهايش خيلى كوتاه بود! چرا؟
به اين جمله او در ادعايش دقت كنيد، او گفت: "هرگاه كه لازم باشد وفادار می مانم."
بنابراين در شرايط سختی كه در صحن منزل قیافا محل محاکمه عیسی مسیح، برايش پيش آمد از لحاظ منافع شخصی اش، لازم ندانست روى باورهايش بايستد.
خیلی مواظب جمله «هرگاه لازم باشد»، باشيم چون همواره در این وسوسه هستیم که بگوییم: "فکر کنم این دفعه لازم نیست روی حرفم بایستم، هر وقت لازم شد آن وقت خواهم ایستاد.”
وقتی زمان وفادار ماندن بر روی ادعاهایمان را بر حسب منافع شخصى خودمان انتخاب می كنيم، آن وقت شمارش معكوس انكار كردن هایمان آغاز خواهد شد.
بهتر است وقتی بر روی ابر تخیلات خود خوابیده ایم ادعایی نکنیم زیرا ادعای ما ارزش ماست و ممکن است در شرایطی متفاوت خود ما، ارزش هاى خودمان را انكار كنيم چنان كه پطرس براى انكار مسيح ابتدا ارزش خود و بعد هم باورهایش را انكار كرد.
No comments:
Post a Comment