خداوندا هنگامی که دلم بیهوش می‌شود، مرا به صخره‌ای که از من بلندتر است هدایت نما. (مزمور ۶۱: ۲)

برای رسیدن به اعماق بیشتر، باید از سکوی پرش بلندتری استفاده کرد.
برای رسیدن به عمق خواسته ها، انتظارها و رویاهایی بلندتر از آنچه که داریم، نیاز به ایستادن بر روی سکویی بلندتر از آنچه ایستاده ایم، داریم. 

شما اکنون در زندگی خود روی چه سکویی ایستاده اید؟ 
آیا ارتفاع سکوی ایمان شما با عمق توقعات و آرزوهایتان همخوانی دارد؟
مگر می شود با شیرجه زدن از سکوی نیم متری به عمق ده متری استخر رسید؟

داوود می گوید: “خداوندا! در زمانی که بخاطر شرایط سخت، زیادی مشکلات و احساس در جا زدن، دلم بیهوش می شود، مرا به صخره ای و یا سکویی بلندتر از خودم، بلندتر از امکانات و اقتدارم، و بلندتر از شرایط محدودم هدایت کن.”
آن وقت است که داوود عمق های دل خدا را در  اقیانوس حضورش تجربه می‌کند.
و در آیه پنجم می‌گوید: “میراث ترسندگان نام خدا را دریافت کرده ام.”
اگر از روی سکوی ناامیدی، شک و تردید پرش کنیم، به مروارید عمق های امیدوار کننده زندگی نخواهیم رسید.
اگر از روی سکوی ترس و اضطراب پرش کنیم، به عمق های آرامی و اطمینان زندگی نخواهیم رسید.
اگر از روی سکوی غم وغصه ها پرش کنیم، هرگز به عمق های شادی الهی نخواهیم رسید.
هر سکوی پرش، برای رفتن به عمق خاصی ساخته شده است.
سکوی پرش ایمان خود را در حــد ارتفاع مناسب رویاهای بلند تان انتخاب کنید تا به عمق های بیشتری برسید، و در عمق های رابطه با خدا، مرواریدهای ارزشمند فرصت ها را از صدف سربسته زندگی خود به دست بیاورید.
جلیل سپهر