آنقدر كه خدا مشتاق ماست، باشد که ما نیز مشتاق خدا، مشتاق زندگی و مشتاق همدیگر باشیم.

از داوود مرد خدا، در كتاب مقدس مى خوانيم؛ 

چون به آسمان هاى تو مى نگرم، اى خدا كه صَنعتِ انگشتان توست، به ماه و ستاره گان كه تو برقرار داشته اى، ميگويم : انسان چيست؟ كه در انديشه اش باشى و بنى آدم كه به او روى نمايى.

خدايى با اين عظمت، كه از درك و تصور من و تو خارج است، او در فكر ماست و مشتاق ماست.

اين جمله را حتما خوب مى شناسيد، حوصله ندارم.

خيلى وقت ها، ما هم ميگوييم حوصله ندارم، امان از آن زندگى كه روى حوصله بچرخد.

اگر خدا از كارهاى ما حوصله اش سر مى رفت و اشتياقش را از دست مى داد، چه ميشد؟ 

چطور نجات پيدا ميكرديم؟ 

فرصت هاى زيادِ ما براى بازگشت به سوى خدا به خاطر اشتياقى است كه خدا به ما دارد.

دوست عزيز، خدا را شكر كه خدا تا آخر براى ما اشتياق دارد، بيا من و تو هم با انديشه ها و نيكويى هاى خدا زندگى كنيم و تا آخر با اشتياق نزد خدا بمانيم و اين سَفر را طى كنيم و به نام عيسى مسيح بهترين ها را از خداوند دريافت كنيم.

"زيرا خدا جهان را آنقدر محبت كرد كه پسر يگانه خود را داد تا هر كه به او ايمان آورد هلاك نگردد، بلكه حيات جاويدان يابد."

يوحنا ٣:١٦