رابطه " عهد عتیق و عهد جدید " چیست؟

 بطورخلاصه بايد گفت عهدعتيق پايه واساسى است كه عهدجديد برروى آن بنا شده است.

معمارى كه مى‌خواهد ساختمان زيبايى بنا كند، بايد اول پايه را بسازد، ولى تا سقف ساخته نشده نمى‌توان كاررا كامل دانست. ديوارها وسقف ارزش واهميت پايه را ازبين نمى‌برد بلكه ساختمان كاملا روى پايه متكى است.

به همين طريق عهدعتيق پايه تاريخى نژاد بشرى را پى ريزى مى‌كند وگناهان وشكستهاى بنى نوع بشررا درطى قرون ظاهرمى‌نمايد و كلام خدا را بوسيله پيغمبران مقدس اعلام مى‌كند وروشن مى‌سازد كه بشر نمى‌تواند با تلاشهاى خود، خود را ازچنگ گناه نجات دهد ومژده مى‌دهد كه خدا فرموده كه نجات دهنده‌اى بفرستد تا وعده‌هاى عهدعتيق راعملى سازد.

عهدجديد نشان مى‌دهد كه چگونه خدا وعده خود راعملى ساخت وچطورنجات دهنده موعود آمد و به چه نحومژده نجات به تمام جهانيان  مى‌رسد.

اولی، كتاب وعده است و دومى انجام وعده.

مسيحی شدن، انجام يک سری مراسم خاص مذهبی و يا پيوستن به يک دين جديد نمی‌باشد

 رفتن به کليسا و انجام يک سری مراسم و تشريفات خاص مذهبی، بخودی خود، باعث مسيحی شدن کسی نمی‌شود.

 مسيحی شدن، به معنای برقرار گشتن يک رابطه و مشارکت حقيقی و خالص و شخصی، با خدا می‌باشد که خالق کل کائنات و ما انسانها است.

برطبق کلام خدا درانجيل شريف، رساله به روميان، فصل سوم، آيه ٢٣ "همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا محرومند،". 

آدم و حوا، اجداد انسان، متأسفانه از خدا نافرمانی کرده و مرتکب گناه شدند و بهمين علت، گناه وارد نسل بشر شد وهمه را آلوده ساخت.

 اين موضوع را می‌توانيم در همه انسان‌ها مشاهده کنيم چون ما ذات و طبيعتی گناه‌آلود داريم و در افکار و سخنان و اعمال خود گناه می‌کنيم. کلام خدا، در رساله به روميان، فصل ششم، آيه ٢٣ می‌فرمايد: "زيرا مزدی که گناه می‌دهد موت است، . . ."

 و موت يعنی جدايی از خدا. چون خدا قدوس و پاک است و نمی‌تواند گناه را تحمل کند، با وجود عشق و محبتی که او نسبت به انسان دارد، رابطه و مشارکت و دوستی با انسان را رد می‌کند.

 انسان گناهکار، با وجود گناهان خود، نمی‌تواند به حضور خدای قدوس و پاک راه يافته و با او رابطه و مشارکت داشته باشد. ضمناً، انسان گناهکار با اعمالش که از ذات و دل آلوده به گناه او بيرون می‌آيد، نمی‌تواند خدا را خشنود بسازد مگر اينکه گناهانش آمرزيده شده و دل و وجودش از گناه پاک گردد.

خدا همچنين عادل است و گناه را بدون مجازات نمی‌گذارد. گناهکار به خاطر گناه، هرچه که باشد، خواه آنچه که اراده و خواست خدا بوده وانجام نداده و يا آنچه خواست خدا نبوده و انجام داده، در داوری به حق خدا محکوم و مجازات خواهد شد. 

بله، گناه، رابطه ما را با خدا از بين برده و مثل دره‌ای که در ميان دو کوه قرار دارد، جدايی در بين خدا و انسان بوجود آورده است.

 انسان گناهکار و محکوم به هلاکت، برای برقرار شدن رابطه‌اش با خدا، احتياج به نجات دهنده دارد يعنی شخصی که انسان را از گناه و نتايج شوم آن نجات داده و مثل پلی او را به خدا متصل کند.

در مورد نجات دهنده، خوب است بدانيم که اولاً، او بايستی کاملاً بی‌گناه و پاک باشد يعنی هم در ذات و هم در فکر و کلام و عمل، بدون گناه باشد. پس، نجات دهنده انسان، نمی‌تواند از نسل بشری باشد که آلوده به گناه است. بايد توجه داشت که نطفه عيسی مسيح، نجات دهنده بشريت، از انسان گناهکار در رحم مريم باکره قرار نگرفت بلکه براساس کتابمقدس: "مريم، مادر عيسی، از روح القدس حامله شد" (متی ١: ١٨ و ٢٠).

 عيسی مسيح، نجات دهنده بشر، نه فقط ذات و طبيعتی مقدس و بدون گناه داشت، بلکه هيچگاه در زندگی خود مرتکب گناهی نشد. 

در انجيل عيسی مسيح، در باره اين نجات دهنده بی‌همتا می‌خوانيم: "او هيچ گناه نکرد، و فريبی بر زبانش يافت نشد" (اول پطرس ٢: ٢٢). 

"ما به چنين کاهن اعظمی نياز داشتيم، کاهنی قدوس، بی‌عيب، پاک، جدا از گناهکاران، و فراتر از آسمانها" (عبرانيان ٧: ٢٦).

 دوماً، نجات دهنده انسان، بايد بتواند جريمه گناه ما را با خون و مرگ خود بپردازد، يعنی او بجای ما انسان‌ها مجازات گناهان ما را قبول کرده و بعوض ما بميرد. براساس کتاب مقدس، " زيرا جان هر موجودی در خون اوست و من خون را به شما داده‌ام تا برای کفاره جانهای خود، آن را بر روی قربانگاه بپاشيد. خون است که برای جان کفاره می‌کند" (لاويان ١٧: ١١). 

" . . . خود مسيح يک بار برای هميشه به خاطر گناه بشر مرد، يعنی يک شخص بی‌گناه در راه گناهکاران مرد تا ما را به حضور خدا بياورد . . ." (اول پطرس ٣: ١٨). 

" خون مسيح چقدر بيشتر انسان را پاک می‌گرداند، او خود را به عنوان قربانی کامل و بدون نقص به وسيله روح جاودانی به خدا تقديم کرد. 

خون او وجدان ما را از اعمال بيهوده پاک خواهد کرد تا ما بتوانيم خدای زنده را عبادت و خدمت کنيم" (عبرانيان ٩: ١٤).

واژه ” جهنم“ به چه مفهومی است؟

 جهنم معمولا به عنوان مکانی در نظر گرفته می‌شود که غیر ایمانداران تا ابد در آنجا مورد مجازات قرار می‌گیرند، در صورتیکه عالم اموات یا برزخ یک زندان موقتی است.

 اما مترجمین کتاب مقدّس گاهی اوقات برای ترجمه چندین واژه از جمله واژه ” برزخ“ از واژه ” جهنم“ استفاده کرده‌اند. 

برخی از این واژه‌های گیج کننده چه چیزی هستند؟ 

ابدون، هاویه - از آنجاییکه این نامها در آیاتی با نظم شعری دیده می‌شوند که در آنها از واژه ” عالم اموات“ نیز استفاده شده است، پس هم ابدون به هلاکت ترجمه شده (مزمور ۸۸: ۱۱؛ امثال ۱۵: ۱۱)، و هم هاویه (مزمور ۳۰: ۳) نیز به سادگی نامی تمثیلی برای برزخ و دوزخ یا گور است و نامهای مورد استفاده قرار گرفته به مفهوم جهنم نهایی نیستند. 

چاه هاویه چاه هاویه یا چاه بی انتها، مکانی است که شیطان بدرون آن انداخته شده است، بوضوح یک زندان موقت برای ارواح شریر است (مکاشفه ۹: ۱-۱۱؛ ۲۰: ۱-۳، ۷). 

از اینرو این مکان نیز جهنم نهایی نیست. 

از آنجاییکه نام عبری پادشاه چاه هاویه ابدون است (متن بالا مشاهده شود)، چاه هاویه ممکن است اسم دیگری برای برزخ یا دوزخ نیز باشد. 

جهنا این واژه عبری نام یک وادی در نزدیکی اورشلیم بود که در آنجا کودکان را برای بتها بر روی آتش قربانی می‌کردند (دوم پادشاهان ۱۶: ۳؛ ۲۱: ۶).

 این واژه تبدیل به مفهوم ” مکان مجازات با آتش غیر قابل اطفاء“ گردید، و عیسی بطور حتم از این واژه برای دریاچه آتش در ایام آخر استفاده کرده است (متی ۵: ۲۲؛ مرقس ۹: ۴۳).

 از اینرو تقریبا جهنا همواره به جهنم ترجمه شده است. 

دریاچه آتش مکاشفه ۲۰: ۱۳-۱۴ بوضوح یک مکان نهایی مجازات بوسیله آتش را توصیف می‌کند؛ حتی برزخ نیز به دریاچه آتش افکنده خواهد شد.

 این معمولا بخوبی درخور تعریف جهنم است. منظور از آتش جاودانی در متی ۱۳: ۴۲ و ۲۵: ۴۱ مطمئنا همین دریاچه آتش است. 

عالم اموات، برزخ این واژه‌های عبری و یونانی به نظر می‌رسد که نام یک محل باشند، در واقع محلی موقتی برای مجازات باشند.

 آنها نباید با مکان مجازات نهایی جهنم اشتباه گرفته شوند. 

اسفل سافلین مکانی است که یونانی‌ها معتقد بودند که شریرترین روح مردگان در بند شده و در اسفل سافلین شکنجه خواهند شد، اسفل سافلین ممکن است خود دوزخ یا مکانی عمیق تر از دوزخ باشد.

 زنجیرهای ظلمتی که در دوم پطرس ۲: ۴ به عنوان یک زندان موقتی برای فرشتگان سقوط کرده توصیف شده، شبیه همان چاه هاویه است.

ملاک محبت برای یک مسیحی چیست؟

 کتاب مقدس مثل جواب هر سوالی، جواب این سوال را نیز به ما می دهد.

کتاب مقدس کتاب محبت نامیده می شود. 

چون در آن خدا ما را محبت می نماید. 

کلام خدا می گوید"او جهان را آنقدر محبت نمود که فرزندش را داد تا جهان را نجات دهد" (یوحنا 3:16) 

خدا محبتش را در عمل مرگ مسیح ثابت کرد (رومیان 5:8) 

ما هم خوانده شده ایم که خدا و انسانها را محبت کنیم. 

دنیا می گوید: Love is god اما مسیحیت می گوید 

‏God is love .خیلی جالب است که مسیح بزرگترین حکم اول و بزرگترین حکم دوم را به محبت اختصاص داد و آنها را مثلا به ایمان، تقدس و دانش مربوط نساخت!

حکم اول" محبت به خدا با تمام جان و فکر و دل و قوت "حکم دوم"محبت به دیگران به اندازه خودمان." 

و مسیح گفت بزرگتر از ایندو چیزی نیست. 

محبت تکمیل شریعت است. محبت مهمترین نیاز مردم دنیا می باشد. 

محبت ملاک زندگی مسیحی است و محبت داشته باش و هر کاری می خواهی بکن. 

چون با محبت ما دیگر قوانین خدا را هم احترام و اطاعت خواهیم نمود.

1- محبت و عطای زبانها:

" اگر به زبانهای آدمیان و فرشتگان سخن گویم، ولی محبت نداشته باشم، زنگی پرصدا و سنجی پرهیاهو بیش نیستم. "

اگر ما عطای زبانها (به زبان فرشتگان و یا زبان ناآموخته) را داشته باشیم و یا فن سخن وری عالی داشته باشیم ولی بدون محبت تنها سر و صدا راه انداخته ایم. 

بدون محبت (به خدا و انسانها) این عطا باعث برکت نمی گردد و حتی باعث لغزش خواهد بود. بدون محبت این عطایا خدا را جلال نمی دهد. 

خیلی جالب است که بدانید نه موسی، نه پولس و نه پطرس سخنوران خوبی نبودند ولی چون محبت داشتند باعث نجات مردم و جلال نام خداوند گشتند. به تمام کسانی که فکر می کنند چون عطای زبانها را دارند بنابرین روحانی تر از خواهران و برادران خود هستند، می گویم که ملاک خدا برای روحانیت محبت و تشبه به مسیح است نه عطایا. اگرچه عطایا نیز جای خود را در برنامه خدا دارند.

2- محبت و علم، ایمان و نبوت:

" اگر قدرت نبوّت داشته باشم و بتوانم جملۀ اسرار و معارف را درک کنم، و اگر چنان ایمانی داشته باشم که بتوانم کوهها را جا‌به‌جا کنم، امّا محبت نداشته باشم، هیچم. "

ببینید محبت چقدر بزرگ است که این عطایای عالی و آسمانی بدون محبت هیچ هستند. نبوت به این معنا است که خدا با شخصی صحبت می کند، امروزه نبوت به معنای آوردن پیامی نو که در کتاب مقدس آشکار نشده نمی تواند باشد، چون زمان چنین نبوتهایی تمام شده است. ولی امروز نبوت می تواند بصورت تشویق و بنا و نصیحت ایمانداران باشد. عطای علم کسانی دارند که چیزهای مخفی از دیگران را خدا به آنها مکشوف کرده است و عطای عالی ایمان که می تواند غیر ممکنها را ممکن سازد ولی همه اینها بدون محبت هیچند.

امروز دنیا واعظینی خوب، قهرمانان ایمان و شفا دهندگان زیادی دارد ولی نیاز امروز افراد دنیا محبت شدن است. ما مخالف عطایا نیستیم، ولی می خواهیم اهمیت محبت را بدانیم و عطایایمان را با محبت بکار ببریم، چون در غیر اینصورت حتی می تواند مضر و باعث جدایی و تفرقه کلیساها گردد.

شاید بپرسید آیا خدا چنین عطایای عظیمی را به کسی که محبت ندارد می دهد؟ 

به نظر من "نه " نمی دهد. 

ولی باید مواظب بود که بعداز داشتن این عطایا محبت خود را از دست ندهیم. ما باید در محبت رشد کنیم تا به حد محبت عیسی برسیم

"دفاعیات مسیحی" چیست؟

 دفاعیات یا "آپولوجی" از واژه یونانی گرفته شده است که اساساً به معنای "دفاعیه دادن" است. 

بنابراین دفاعیات مسیحی، علم دفاعیه از ایمان مسیحی است. 

شکاکان زیادی هستند که بر وجود خدا شک دارند و یا به باور به خدای کتاب مقدس حمله می کنند.

 نقادان زیادی هستند که به الهام بخشی و خطا ناپذیری کتاب مقدس حمله می کنند.

 معلمین دروغین بسیاری هستند که تعلیم غلط را ترویج می کنند و حقایق کلیدی ایمان مسیحی را انکار می کنند.

 ماموریت دفاعیات مسیحی مبارزه با این جنبشها و در عوض ترویج خدای مسیحی و ایمان مسیحی است.

احتمالاً آیه کلیدی درباره دفاعیات مسیحی اول پطرس 15:3 است،

 "در دل خويش مسيح را در مقام خداوند برافرازيد و همواره آماده باشيد تا هر‌کس دليل اميدی را که در شماست بپرسد، او را پاسخ گوييد، امّا به نرمی و با احترام..." 

هیچ عذری برای یک مسیحی وجود ندارد که اصلاً قادر نباشد از ایمانش دفاع کند. 

هر مسیحی باید قادر باشد تا ارائه ای معقول از ایمانش در مسیح بدهد.

 خیر، لازم نیست که هر مسیحی در دفاعیات خبره باشد.

 اما هر مسیحی باید بداند که به چه ایمان دارد، چرا به آن ایمان دارد، چگونه آن را با دیگران در میان بگذارد، و چگونه از آن در برابر دروغها و حمله ها دفاع کند.

جنبه دوم دفاعیات مسیحی که اغلب نادیده گرفته می شود، قسمت دوم اول پطرس 15:3 است، 

"اما به نرمی و با احترام..." دفاع کردن از ایمان مسیحی با دفاعیات، هرگز نباید با خشم و بی احترامی و گستاخی همراه باشد.

 در حالیکه دفاعیات مسیحی را بکار می گیریم، باید بکوشیم تا در دفاعمان قوی باشیم و در عین حال در ارائه مان مسیح گونه باشیم. 

اگر ما در مناظره ای پیروز شدیم اما با طرز فکرمان شخصی را از مسیح حتی بیشتر رویگردان کردیم، در آنصورت مقصود حقیقی دفاعیات مسیحی را باختیم.

دفاعیات مسیحی دفاعیه ای معقول از حقیقت و ایمان مسیحی را برای مخالفین آن ارائه می کند. 

دفاعیات مسیحی جنبه ای ضروری از ایمان مسیحی است.

 به همه ما فرمان داده شده است که آماده و مجهز باشیم تا انجیل را اعلام کنیم و از ایمانمان دفاع کنیم (متی 18:28-20، اول پطرس 15:3). 

این جوهره دفاعیات مسیحی است.

چهارشنبه خاکستر (لنت) چیست؟

 آیا ما مسیحیان موظف به اجرای این سنت می باشیم؟

با فرا رسیدن به مرگ و رستاخیز عیسی مسیح سنت‌های کلیسای کاتولیک و ارتودوکس فعال شده و شروع به اجرای آیین‌های مرتبط با کلیسای خود می‌کنند .

چهارشنبه خاکستر یا چهارشنبه توبه اولین روز چلهٔ روزه (۴۰ روز روزه‌داری مسیحیان کاتولیک) در تقویم مسیحیت غربی است که ۴۶ روز قبل از عید پاک رخ می‌دهد. از آن جایی که به عید پاک وابسته است، هر سال در تاریخ متفاوتی رخ می‌دهد و مردم در آن روزه می‌گیرند.

نام این روز از رسم گذاشتن خاکستر بر پیشانی مؤمنان به نشانهٔ سوگواری و توبه در پیشگاه خداوند گرفته شده است. معمولاً خاکسترها از سوخته‌های یک‌شنبه نخل سال پیش جمع‌آوری می‌شوند.

از اعمال اینروز همانطور که خواندید سوزاندن نخل و کشیدن صلیب از سوخته آن نخل ها بر پیشانی است و همچنین و دادن قربانی برای روزه. 

در این میان کلیساهای اسقفی و لوترین از شاخته پروتستانت هم سهمی از این سنت دارند بدین معنا که این کلیساها در غرب این سنت را بجا می آورند.

اما به تازگی دیده شده بعضی از سازمانها و کلیساهای غیر اسقفی و غیر لوترین مثل کلیساهای انجیلی، پنطیکاست و ماشیخی و غیر فرقه ای ایرانی شروع به تبلیغ این سنت کاتولیکی / ارتودوکسی در میان مسیحیان ایرانی و پارس زبان کرده اند.

این خودت بالقوه دارای یک بدعت بسیار خطرناک برای کلیسای ایران است. کلیسای که نه لوترین هست و نه اسقفی و نه باپتیست سنتی نمی باشد و این نوع سنتها و آیین‌هایی که متعلق به کاتولیک و ارتودوکس هست نباید وارد کلیسای جوان و کم تجربه ایران بشود.

این سنت بنا بر نوشته‌های تاریخی به نزدیک به دوهزار سال می رسد. مثل باقی سنت‌هایی که کلیسای کاتولیک و ارتودوکس سینه به سینه حفظ کرده است و من به ایشان نه خورده‌ای دارم نه اعتراضی اما اعتراض و هشدارم را برای کلیسای ایران دارم که مواظب باشید تا وارد سنتهای کاتولیکی / ارتودوکسی نشوید.

اما مسیحیان پروتستان (باپتیست، مشایخی، انجیلی، ریفورمد، کاریزمات و پنطیکاست) نیازی به کشیدن صلیب بر پیشانی مان نداریم زیرا:

- مسیح با مرگ خود روی صلیب این دو را در یک بدن واحد دوستان خدا گردانید، تا دشمنی دو جانبۀ یهود و غیر یهود را نیز از میان بردارد‌. 

اکنون هر دو به وسیلۀ مسیح اجازه داریم که در یک روح، یعنی روح‌القدس به حضور خدای پدر بیاییم‌. 

افسسیان ۱۶:۲ و ۱۸

"بنابراین ما دیگر نیازی نداریم صلیب را بر پیشانی بکشیم یا آن را بر گردن بیاندازیم و یا چیزی و یا تمثالی از صلیب را همراه داشته باشیم چون مسیح را بواسطه روح قدوسش در خود داریم."

 

و همچنین روزه‌داری

روزه و روزه داری امری بد در مسیحیت نمی باشد اما ما نباید تبلیغ گرفتن روزه‌ و اعمالی را بکنیم که مسیح آن را در کلام قدوسش به ما فرمان نداده. تکرار می کنم گرفتن روزه برای مسیحیان بد نیست. کسی روزه گرفتن را نفی نمی کند. اما آنچه نکوهیده است تبلیغ رسوم گرفتن روزه در روزهای خاص مثل مسلمانان (ماه رمضان) برای دریافت قربت الی الله و نزدیکی به عیسی.

- مگر ما مسیحیان از مسیح دوریم؟ مگر آنانی که به خون آن بره بازخرید شده‌اند دیگر صدای شبان خود را نمی شنوند که می بایست ۴۰ روز از سال را در پلاس و خاکستر و روزه سر کرد؟

- ما مسیحیان روزانه در خداوند قدم می‌زنیم با مطالعه کلام خداوند با تفکر در آن با اقرار و توبه به گناهانمان نزد خدا و نزد یکدیگر و در صورتی که هدایت روح خدا باشد روزه هم خواهیم گرفت.

اما چرا روح خدا الان به این سازمانها و کلیسای ایرانی و کاتولیک ها می گوید باید ۴۰ روز روزه گرفت و دعا کرد و صلیب کشید اما روح به نصف بیشتر مسیحیان نمیگوید صلیب بکشید و روزه بگیرید؟!

این خود نشانگر این نیست که ما داریم از تعالیم کلام خدا فاصله میگیریم و وارد سنت‌ها می شویم؟

مسیحیت پروتستانت ۲ سنت دارد:

اول) تعمید آب

دوم) شام خداوند

سه عید دارد

اول) میلاد عیسی مسیح

دوم) عید قیام

سوم) عید پنطیکاست

به غیر از این در باور مسیحیت پروتستانتی که امروز در میان ما پارس زبانان و بخش بسیار بالایی از مسیحیت پروتستانت در دنیا هر رسم و سنتی که مطابق فرمان عیسی و تعلیم کتاب مقدس نیست نباید به اجرا در بیایید.

امروز کلیسای ایران با بدعتهایی مثل انجیل کامیابی و ثروت و ورود مسیحیت لیبرال از طریق معلمین شناخته شده دست به گریبان است. این جنگی هست که در درون کلیسا آغاز شده و هدفی جز انحراف و جدا سازی ما مسیحیان از کلام راستین خداوند را ندارد.

می‌خواهی روزه بگیرید؟ قبل از آن (اشعیا ۵۸) را مطالعه کنید. 

می‌خواهید صلیب بکشید؟ قبل از آن (عبرانیان ۹) را مطالعه کنید. 

می‌خواهید توبه کنید؟ (اول یوحنا ۲) را مطالعه کنید.

ما مسیح را همیشه به یاد داریم. رنج او را به یاد می آریم به همین دلیل صلیب او را روزانه بر دوش میکشیم. ما ورود مظفرانه عیسی به اورشلیم را به یاد می آوریم مرگ و رستاخیزش را نیز همیشه در جان و دل داریم. بنابراین نیازی به این نوع مراسمات و سنتهایی که کلام خداوند به ما توصیه نکرده است جدا خودداری کنید.

ما می دانیم مفهوم تنها فیض (Sola Gratia) خداوند در زندگی مسیحیان والاتر از هر سنتی است که انسان بنا می کند.

ده فرمان کدامند؟

 ده فرمان ده قانون در کتاب مقدس هستند که خدا به ملت اسرائیل بعد از مدت کوتاهی از خروج از مصر داد.

 ده فرمان در واقع خلاصه ای از 613 فرمان در قوانین عهد عتیق است. 

اولین چهار فرمان در رابطه با خداست.

 و شش فرمان بعدی مربوط به رابطه با یکدیگر است. ده فرمان در کتاب خروج 20: 1-17 و تثنیه 5: 6-21 در کتاب مقدس به ثبت رسیده است.

1) "تو را خدایان دیگر غیر از من نباشد"

 این فرمان مخالف پرستش هر خدایی بغیر از خدای حقیقیست و همة خدایان دیگر خدایان دروغین هستند.

2) "هیچگونه بتی بشکل حیوان یا پرنده یا ماهی برای خود درست نکن. 

دربرابر آنها زانو نزن و آنها را پرستش نکن، زیرا من که خداوند، خدای تو می باشم، خدای غیوری هستم و کسانی که با من دشمنی کنند مجازات می کنم.

 این مجازات شامل حال فرزندان آنها تا نسل سوم و چهارم نیز می گردد. اما بر کسانی که مرا دوست داشته باشند و دستورات مرا پیروی کنند، تا هزار پشت رحمت می کنم" این فرمان مخالف ساختن بت و ساختن نمادی دیدنی از خداست. ما نمی توانیم تصویری را خلق کنیم که خدا را بطور دقیق به تصویر در بیاورد. درست کردن بتی که نماد خدا باشد مثل پرستش خدایان دروغین است.

3) "از نام من که خداوند، خدای تو هستم سوء استفاده نکن.

 اگر نام مرا با بی احترامی به زبان بیاوری یا به آن قسم دروغ بخوری، تو را مجازات می کنم." این فرمان مخالف این است که اسم خدا را بیهوده ببریم. ما نباید اسم خدا را سبک کنیم. ما باید به اسم خدا احترام بگذاریم و بطرق مختلف اسم او را جلال دهیم.

4) "روز سبت را به یاد داشته باش و آن را مقدس بدار.

 در هفته شش روز کار کن، ولی در روز هفتم که سبت خداوند است هیچ کار نکن، نه خودت، نه پسرت، نه دخترت، نه غلامت، نه کنیزت، نه مهمانانت و نه چهارپایانت.

 چون خداوند در شش روز، آسمان و زمین و هر چه را که در آنهاست آفرید و روز هفتم دست از کار کشید. پس او روز سبت را مبارک خواند و آن را روز استراحت تعیین نمود." این فرمانیست که در مورد سبت (شنبه، آخرین روز هفته) بعنوان روز مخصوص خداوند است.

5) "پدر و مادرت را احترام کن تا در سرزمینی که خداوند، خدای تو به تو خواهد بخشید، عمر طولانی داشته باشی 

" این فرمانیست که همیشه باید با والدین با احترام رفتار کرد.

6) "قتل نکن" این فرمانیست مخالف قتل عمد انسانی دیگر.

7) "زنا نکن" این فرمانیست مخالف داشتن رابطة جنسی با کسی غیر از با همسر خود.

8) "دزدی نکن" این فرمانیست مخالف غصب کردن هر چیزیکه صاحب آن کس دیگریست. 

9) "دروغ نگو" این فرمانیست که مخالف شهادت دادن به دروغ است. در واقع این فرمان برخلاف دروغگوییست.

10) "چشم طمع به مال و ناموس دیگران نداشته باش.

 به فکر تصاحب غلام و کنیز، گاو و الاغ، و اموال همسایه ات نباش." این فرمانیست برخلاف طمع کردن به آنچیزی که مالک آن شخص دیگریست. طمع می تواند به شکستن یکی از فرمانهای بالا بینجامد، یعنی قتل، زنا، و دزدی. اگر انجام کاری اشتباه است، اشتیاق به انجام آن هم اشتباه است. 

خیلی از مردم به اشتباه به ده فرمان بعنوان یک سری قانون نگاه می کنند که اگر آنها را دنبال کنند، بعد از مرگ ورود آنها را به بهشت تضمین می کند.

 بر عکس، منظور از ده فرمان این است که مردم متوجه شوند که نمی توانند قانون را کاملا رعایت کنند (رومیان 7: 7-11)، و در نتیجه به فیض و رحمت خدا نیاز دارند

برخلاف ادعای مرد ثروتمند جوان در متی 19: 16، هیچکس نمی تواند کاملا از ده فرمان اطاعت کند(جامعه 7: 20). ده فرمان نشان می دهد که ما همه گناه کرده ایم (رومیان 3: 23) و به رحمت و فیض خدا که تنها از طریق ایمان به عیسی مسیح امکان پذیر است نیاز مندیم.