داوود به قدرت خدا نگاه می کند

در میدان جنگ، چهل هزار سرباز شائول بدون حرکت ایستاده اند و با ترس و نگرانی، و وحشت و اضطراب در مورد «جلیات» و بلای عظیمی که ممکن است در آینده بر سرشان بیاورد، صحبت می کنند و مانند درخت بید، بر خود می لرزند.
اما داوود با اعتماد بنفس وارد میدان می شود و بدون اینکه در مورد جلیات صحبت کند با دلیری می گوید: “می خواهد با خود جلیات روبرو بشود.”
شائول می گوید: “تو کوچک و جنگ ناآزموده هستی و جلیات در آینده  ترا می کشد.”
داوود می‌گوید: “من با خدایی به نزد جلیات می روم که در گذشته شیر و خرس را برایم کشته است.” بعبارتی آن که  قرار است فردا مرا بکشد، فرمان کشته شدنش دیروز صادر شده است. و همین جمله باعث تقویت روحی او و در نهایت پیروزی بر جلیات می‌شود.
سـه کلید پیروزی داوود بر جلیات:
۱- داوود به شرایط نه بر حسب قدرت جلیات، بلکه بر حسب قدرت خدا نگاه می کند.
۲- داوود در این شرایط نه در مورد مشکلاتش بلکه با خود مشکلاتش صحبت می‌کند.
۳- داوود برای پیروزی، نه بر اساس احتمالات، فرضیه، حدس و گمانی که در آینده ممکن است اتفاق بیفتد امیدوار است، بلکه امید داوود برحسب تجربیاتی است که در گذشته با خدا داشته است.دوست عزیز خدایی که دیروز به انسان اقتدار  و حکمت بخشید تا بر طاعون، حصبه، وبا و هزاران ویروس و میکروب پیروز شود امروز قدرت و حکمت پیروزی بر ویروس کرونا را به انسان خواهد بخشید .پس از آنچه ممکن است کرونا فردا به سر بشریت بیاورد، نترس. بلکه همان طور که داوود گفت جلیات هم مانند همان شیر و خرسی است که خدا دیروز کشته است، امروز بگو ، کرونا هم مانند همان طاعون و وبایی است که دیروز توسط  حکمت و فیض خدا از بین رفته است.
جلیل سپهر

در عهد قدیم دو واژه اصلی عبری برای نام خدا وجود دارد

در عهد قدیم دو واژه اصلی عبری برای نام خدا وجود دارد: یکی ”‏الوهیم“ است که در ترجمه‏های فارسی به ”‏خدا“ ترجمه شده، و دیگری ”‏یهوه“ است که در ترجمه‏های فارسی هم به یهوه و هم به ”‏خداوند“ ترجمه شده است. در واقع دو نام برای همان خدا وجود دارد. اغلب این نامها مانند ”‏یهوه خدا“ یا ”‏خداوند خدا“ با هم ترکیب شده‏اند ‏(پیدایش ۲: ۴-۵).
"الوهیم“ یک نام معمول برای خداوند است. نام ”‏یهوه“ اهمیت خاصی برای یهودیان دارد. یهوه در عبرانی به معنای ”‏او هست“ می‏باشد. وقتی خداوند در مورد خودش سخن می‏گوید، او خودش را ”‏من هستم“ می‏نامد؛ وقتی یهودیان درباره خدا سخن می‏گویند، وی را ”‏او هست“ می‏نامند. یهوه برای یهودیان نام شخصی خداوند است. این حاکی از این امر است که او خدای عهد ایشان و آنها نیز قوم عهد او هستند. تمامی این مفاهیم در بطن نام یهوه یا خداوند قرار دارند. واژه ”‏خداوندا“ بطور معمول در عهد قدیم بکار برده نشده است. اما در هنگام استفاده به مفهوم حکمران، ارباب، یا قاضی و داور است. در عهد جدید که به زبان یونانی نوشته شده است، نام عبری یهوه رؤیت نمی‏شود. و از اصطلاح ”‏خداوند“ هم برای خدا و هم برای مسیح استفاده شده است

نظریه دانشمندان و باستان شناسان در مورد انجیل مقدس

در حال حاضر ۵۶۸۶ نسخه با زبان اصلی(یونانی) و در کل ۲۴۹۷۰ نسخهٔ خطی از عهد جدید موجود می‌باشند. پیترز(فرانسیس ادواردز پیترز) اظهار می‌دارد که «اگر فقط سنت نسخ خطی را در نظر بگیریم، کتاب‌های که عهد جدید را تشکیل می‌دهند، بیش از هر کتاب دینی نسخه برداری شده و در گردش بوده‌است. و هماهنگی بسیار بالایی در بین ان ها موج میزند» هارولد گرینلی(J. Harold. Greernlee) می‌نویسد: «تعداد نسخ خطی موجودِ عهد جدید به گونه‌ای حیرت انگیز بیش از هر اثر ادبی دوران باستان می‌باشد... در مقایسه با سایر آثار ادبی باستان، قدیمی‌ترین نسخه خطی موجودِ عهد جدید متعلق به دوره‌ای بسیار نزدیک تر به تاریخ نگارش متن اولیه می‌باشد.» قدیمیترین نسخ برجای مانده از عهد جدید، پاپیروسهایی می‌باشند که قدمت برخی به38 میلادی بر میگردد. از جملهٔ آنها پاپیروس‌های اکسیرینکوس که بخش اعظمی از پاپیروس موجود عهد جدید را تشکیل می‌دهند- پاپیروس‌های بادمر که شامل بخش‌های مهمی از انجیل یوحنا، انجیل لوقا، انجیل متی، اعمال رسولان ، ۲ رساله پطرس ، ۳ رسالهٔ یوحنا، و رسالات یعقوب و یهودا می‌باشند- و پاپیروس‌های چستربیتی از مهمترین اکتشافات کتاب مقدس پس از نسخهٔ سینایی- می‌باشند

شسته شدن با خون مسیح

شسته شدن با خون مسیح به معنی اطاعت از خدا برای پذیرفتن بخشش و کفاره گناهان می باشد که توسط صلیب مسیح مهیا شده است. در واقع خون مسیح «ویروس گناهان» ما را محو و خنثی می کند تا هیچ گونه تاثیری بر روی داوری ما در نزد خدا نگذارد. بنابراین جمله «من با خون مسیح شسته شده و در پوشش خون مسیح هستم» را این گونه تفسیر نکنید که من دیگر هیچ نیازی به رعایت بهداشت و توصیه های پزشکی ندارم، و هیچ گونه میکروب و ویروسی روی من تاثیر نمی گذارد.
کلام خدا در کتاب جامعه فصل هفت آیه شانزده می‌فرماید: “به افراط عادل مباش و خود را زیاده حکیم مپندار مبادا خویشتن را هلاک کنی

مسیح این رهایی عظیم را برای همۀ ما ایمانداران فراهم کرده است

مسیح این رهایی عظیم را برای همۀ ما ایمانداران فراهم کرده است. در رسالۀ افسسیان فصل 2 آیات 6 الی 8 میخوانیم:
"و به خاطر اتحادی که با مسیح داریم، ما را سرافراز فرمود و در قلمرو آسمانی با مسیح نشانید. تا ثروت عظیم و بی قیاس فیض خود را، با مهربانی نسبت به ماف در عیسی مسیح در زمانهای آینده نمایان سازد. زیرا به سبب فیض خداست که شما از راه ایمان نجات یافته اید و این کار شما نیست بلکه بخشش خداست. "
وقتی در مسیح جای خمد را پیدا می کنیم و از امتیازاتی که به ما به وسیلۀ ایمان داده شده استفاده می کنیم، آن موقع است که قدرت خدا را در زندگی مان، در بدن مان، در خانواده مان، و در امور مادی مان خواهیم دید.
همان حیاتی که در مسیح بود، اکنون در ما هم است.

حیات الهی
در انجیل یوحنا فصل 5 آیۀ 26 میخوانیم:
" زیرا همان طور که پدر منشأ حیات است، به پسر هم این قدرت را بخشیده است تا منشاء حیات باشد."
این حیات، حیات الهی و حیات ابدی است. این حیاتی است که در ذات خدای پدر و خدای پسر وجود دارد. عیسی خداوند در انجیل یوحنا فصل 10 آیۀ 10 فرمود:
" من آمده ام تا شما حیات (حیات الهی) یابید و آنرا به طور کامل داشته باشید."
این همان حیاتی است که در خدای پدر وجود دارد، همان حیات هم در خدای پسر وجود دارد و بوسیلۀ رابطۀ ما با او همان حیات هم در ما وجود دارد. در رسالۀ اول یوحنا فصل 5 آیۀ 12 میخوانیم:
"هر که پسر را دارد، حیات دارد و هر که پسر خدا را ندارد، صاحب حیات (حیات الهی، حیات جاودانی) نیست. "
پس شما می توانید با جرأت بگویید؛ من مسیح را به عنوان خداوند خود قبول کرده ام، من پسر خدا و حیات الهی را دارم، همان حیاتی که در خدای پدر وجود دارد. من خلقت جدید هستم و من قدرتی را که در مسیح وجود داشت دارا هستم. (انجیل یوحنا 12:14)
ذات الهی در من است، من از خدا متولد شده ام. (انجیل یوحنا 13:1)
ذات الهی در من است. همان قدرتی که مسیح را از مرگ زنده کرد، همان قدرت در من هم کار می کند و اگر در من است به بدن فانی من حیات خواهد بخشید. (رومیان 11:8)
او که در من است بزرگتر است از آنکه در دنیا است. (اول یوحنا 4:4)
من نیکی مطلق خدا هستم. در رسالۀ دوم قرنتیان فصل 5 آیۀ 21 میخوانیم:
"مسیح کاملاً بی گناه بود، ولی خدا به خاطر ما او را بی گناه نشناخت تا ما به وسیلۀ اتّحاد با او، مانند خود خدا کاملاً نیک شویم."
 مسیح به خاطر ما گناه شد.
 او ذات ما را بر خود گرفت.
 او گناه شد تا ما بتوانیم نیکی مطلق خدا بشویم.
نیکی مطلق به این معنی است که ما بدون داشتن وجدان مقصر و حس کمبود، این امتیاز و کفایت را داریم تا در حضور خدا بایستیم. مثل این است که هرگز از ما گناهس سر نزده باشد. مثل پاکی خود خدا! بعضی ها می پرسند: چطور امکان دارد که ما بوسیلۀ نجاتی که مسیح برای ما روی صلیب در مرگ و در قیام خود مهیا ساخته است بی گناه محسوب شویم؟ وقتی مسیح گناهان ما را به خود گرفت، ما در حضور خدا نیکی مطلق شدیم. در رسالۀ رومیان فصل 8 آیۀ 1 آمده است: "حال برای کسانی که در مسیح هستند هیچ محکومیتی وجود ندارد." با تمام این امتیازات که خدای پدر از طریق عیسی مسیح بما عطا کرده، می توانیم با دلیری در حضور او بیاییم و تمام احتیاجات خود را از او دریافت کنیم. 

آيا ما نيز همانند پولس خطري كه مردم را تهديد مي كند، به وضوح مشاهده مي كنيم؟

و از اين جهت همه زحمات را بخاطر برگزيدگان متحمل مي شوم تا ايشان نيز نجاتي را كه در مسيح عيسي است با جلال جاوداني تحصيل كنند 

دوم تیموتائوس 2: 10

در بسیاری از عملیتهای جنگی نیروی هوایی؛ یکی از تکنیک های تهاجمی این است که هواپیما یا هواپیماهایی به عملیات ایذایی یا مجازی بپردازند؛ یعنی به نوعی خود را  به خطر اندازند  و حتی مورد هدف قرار گیرند، تا  پدافند دشمن را متوجه خود نمایند و هواپیماهای دیگر برای انجام عملیات اصلی بتوانند با راحتی و تمرکز بهتری مأموریت خود را به انجام رسانند.

پولس رسول نيز جان خويش را به خاطر ديگران به مخاطره انداخت (دوم تيموتائوس 10:2).  يكبار سنگسار شد و نيمه جان رها شد (اعمال 19:14). در ماجراي ديگری، مورد حمله مردم قرار گرفت، شلاق خورد و زنداني شد (اعمال 16 : 22-23). سه دفعه شكسته كشتي شد و چندين بار مورد حمله راهزنان و غارتگران قرار گرفت (2 قرنتیان 11 : 23 -28). چرا پولس از روي ميل اينگونه رنجها را تحمل مي كرد؟ زيرا او درباره آتش جاوداني و زندگي جاوداني مي انديشيد، و به همين خاطر با خوشحالي هر خطري را به جان مي خريد.

آيا ما نيز همانند پولس خطري كه مردم را تهديد مي كند، به وضوح مشاهده مي كنيم؟ آيا از فرصتهاي بسياري كه پيش مي آيند استفاده مي كنيم تا مردمي را كه به خبر خوش مسيح احتياج دارند یاری رسانیم؟ آيا ما نيز به مانند پولس چنين هدف والايي را در خود احساس مي كنيم؟ مانند كسي كه هر چيزي را بخاطر گمشدگان تحمل مي كرد؟ اگر مي خواهيد پيغام انجيل را به ديگران برسانيد، بنظرتان چه خطراتي شما را تهديد خواهند كرد؟ صدمات بدني؟ شنيدن كلمات ركيك؟ خطر طرد شدن؟ استهزاء ؟ از دست دادن دارايي؟ و یا موارد دیگر؟ همه اینها حتی برای نجات یک شخص نیز می ارزند.



قرائت امروز: دوم تيموتائوس 2: 1-13

شیطان چگونه، چرا، و چه وقت از بهشت رانده شد؟

رانده شدن شیطان از بهشت به طور نمادین در اشعیا فصل 14 آیه های 12 تا 14 و حزقیال فصل 28 آیه های 12 تا 18 توصیف شده است. در حالیکه این دو قسمت به طور خاص به پادشاهان بابل و صور اشاره می کنند، اما به نیروی فرا طبیعی یعنی نیروی شیطانی که در وجود آن پادشاهان بود نیز اشاره دارد. این دو متن توصیف می کند که چرا شیطان سقوط کرد، اما صریحاً نمی گوید که این سقوط در چه زمانی اتفاق افتاد. آنچه که ما می دانیم این است: فرشتگان پیش از خلقت زمین آفریده شدند (ایوب فصل 38 آیه های 4 تا 7). شیطان پیش از آنکه آدم و حوا را در باغ وسوسه کند رانده شد (پیدایش فصل 3 آیه های 1 تا 14). از اینرو رانده شدن شیطان باید در زمانی پس از خلقت فرشتگان و قبل از زمانی که آدم و حوا را در باغ عدن وسوسه کرد رخ داده باشد. کتاب مقدس صریحاً نمی گوید که آیا رانده شدن شیطان چه وقت (چند دقیقه، چند ساعت، یا چند روز پیش از زمانی که آدم و حوا را در باغ وسوسه کرد) اتفاق افتاده است.

کتاب ایوب به ما می گوید که شیطان دست کم برای مدتی به بهشت و به تخت خدا دسترسی داشت. "يک روز كه فرشتگان در حضور خداوند حاضر شده بودند، شيطان نيز همراه ايشان بود. خداوند از شيطان پرسيد: كجا بودی؟ شيطان پاسخ داد: دور زمين می‌گشتم و در آن سير می‌كردم"(ایوب فصل 1 آیه های 6 تا 7). ظاهراً در آن زمان، شیطان هنوز آزادانه بین بهشت و زمین حرکت می کرد و مستقیماً با خدا صحبت می کرد و در قبال فعالیتهایش پاسخ می داد. اینکه در چه زمانی خدا این دسترسی را قطع کرد، مشخص نیست.

چرا شیطان از ملکوت خدا رانده شد؟ شیطان به خاطر غرور رانده شد. او اشتیاق داشته که خدا باشد، نه اینکه خادم خدا باشد. به این همه "منم ها" در اشعیا فصل 14 آیه های 12 تا 15 توجه داشته باشید. حزقیال فصل 28 آیه های 12 تا 15 شیطان را به عنوان فرشته ای بی نهایت زیبا توصیف می کند. شیطان احتمالاً والاترینِ فرشتگان و از کروبیان بود، زیباترینِ در میان تمام مخلوقات خدا، اما به جایگاهش قانع نبود. در عوض، شیطان اشتیاق داشت که خدا باشد، تا اساساً "خدا را از تختش بیرون بیاندازد" و سلطه بر هستی را بر عهده گیرد. شیطان خواست که خدا شود و جالب توجه اینکه به همین دلیل، آدم و حوا را در باغ به آن وسوسه کرد (پیدایش فصل 3 آیه های 1 تا 5). بهترین توصیف برای رانده شدن شیطان از بهشت اینگونه است که بگوییم او از بهشت اخراج شد (اشعیا فصل 14 آیه 15؛ حزقیال فصل 28 آیه های 16 تا 17). شیطان از بهشت سقوط نکرد؛ بلکه از بهشت بیرون انداخته شد.
به قلم  برادر بزرگوار پاستور پیترداهلن